Entries Tagged 'Litratong Pinoy' ↓

Dito sa bansang Korea, ang kasal ay karaniwang ginaganap tuwing tag-sibol (Spring) at tag-lagas (Autumn). Ang lugar ng kasalan ay tinatawag na “Wedding Hall”. Karaniwan na may dalawang parte ang kasal dito. Ang una ay para sa estilong Kanluran kung saan nakasuot ng tradisyonal na puting damit ang babae at Amerikana naman sa lalaki. Ang pangalawang parte ay ayon naman sa tradisyon ng mga Koreano noon. Dito ay nakasuot ng “hanbok” o pambasang kasuotan ang ikinakasal. Isa sa seremonyas na ikinatutuwa ko sa tradisyonal na kasal nila ay ang pagbuhat ng lalaki sa babae sa kanyang likod o “piggy back ride” sa wikang Ingles. Ito raw ay simbolo na susuportahan ng lalaki ang kanyang asawa. Hindi namin ito ginawa noong ako’y ikinasal. Mas mabigat ako sa asawa ako at ayos lang na hindi sumunod sa tradisyon kesa naman mabalian siya ng buto sa araw ng aming kasal (paano naman ang pulot-gata?). Ang larawang ito ay sa kasal ng isang kaibigan.

Dumukot ako sa baul ng aking mga litrato para sa edisyong ito ng Litratong Pinoy. Ang paksa sa linggong ito ay “Ihip ng Hangin”. Pagpasensiyahan na kung naparami ang aking lahok, natuwa lamang ako na marami-rami rin pala akong nakuhanan gamit ang aking nasirang point-and-shoot na Konica. Mga litrato ng tag-lagas (autumn) kung kailan maraming nalalagas na dahon dala ng ihip ng hangin.

Ang aking kaibigan na si Anna Banana. Natiyempuhan ko ang kanyang tuwa sa mga nalagas na dahon sa isla ng Nami (kung saan kinunan ang palabas na “Winter Sonata”)

Tag-lagas sa isla ng Nami

Si Ivan Mayrina, nakuhanan ko habang ginagaya ang litrato sa likod ni Bae Yong Joon.

Sa Ellis Island sa New York noong bumisita ako kasama ang aking ate.

Sa Central Park sa New York.

Sa labas ng bahay ng aking ate sa Ohio.

Kuha ang larawan na ito sa harap ng Seoul City Hall sa South Korea sa “Araw ng mga Bata”. Ang sarap maging bata.

Kaylawak na tubig. Nakaka-enganyo, ngunit malamig.

Kuha sa Cheonggyecheon sa Seoul. Sarap pagmasdan. Sarap pakinggan ng umaagos na tubig.

Marami pang “tubig” sa Litratong Pinoy.

Umaapoy na baga (o uling) ang ginagamit sa pagluto ng isa sa pinakapaborito kong pagkain dito sa Korea. Ito ay ang “sut bul wang kalbi” o malaking tadyang ng baboy na binabad sa espesyal na sarsa at niluluto sa ibabaw ng apoy na mula sa uling. Napakasarap! May mga bisita ako na galing ng Pilipinas at Amerika at nasarapan din sila sa pagkaing ito. Samahan pa ng hilaw na hiwa ng bawang o kaya’y isang malaking sili at tiyak na aapoy sa iyong mga dila ang pinagsamang sarap ng pagkaing ito.

Kung nais mo pang makakita ng mga “Umaapoy” na litratong Pinoy… bisitahin ang pahinang ito.

Ang aking unang lahok sa Litratong Pinoy. Iba’t-ibang mukha ng isang ina. Mula sa kaliwa: ang aming nanay, ang aking pamangkin na ina ng manyika niya, isa pang pamangkin na tumatayong ina sa mga pinsang nakababata sa kanya, at ang aking ate na isang tunay na matapang na ina na hindi sumuko anu man ang ibato ng tadhana sa kanya.